วันอาทิตย์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ.2564

วรรณกรรม - เรื่องสั้น - หนังสือ

ทวีปที่สาบสูญ : เราจะหยุดร้องไห้ได้ยังไง โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

  ระริน... ฉันยินเสียงนั่น ที่กรีดบาดฉันในฝันหลอกหลอน อ้ายหมารอยเดินลิ่วๆ ไปข้างหน้า มองเห็นแผ่นหลังชุ่มเหงื่อ กับชายเสื้อที่โดนลมเป่าปลิว ฉันพยา...

ประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ : ระยะห่างที่ดีที่สุด

โดย ภู่มณี ศิริพรไพบูลย์   หลังจากภารกิจ Mars One ถูกยกเลิกไปเมื่อปี ค.ศ.2031 ด้วยเหตุผลสั้นๆ ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ใครจะไปคิดว่า 100 ปีให้หลัง ...

ประกวดเรื่องสั้น : ผู้ถูกบังคับให้สูญหาย

โดย : ปริญ บุญภูพิพัฒน์ "ถ้าหายไปสามวันให้ไปแจ้งความ ถ้าหายไปเจ็ดวันแสดงว่าตายแล้ว" ชายตรงหน้ายื่นหนังสือเล่มเล็กให้คุณ คุณเปิดดู เป็นรายชื่อและประว...

ประกวดเรื่องสั้น : Eye to Eye

โดย suasuaa ดวงตาคู่นี้สะกดผมให้ตกอยู่ในภวังค์ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอมักพาผมหลุดเข้าไปในห้วงมิติแห่งกาลเวลา ผมอธิบายไม่ค่อยถูกนัก ทว่า บรรยากาศรอ...

ทวีปที่สาบสูญ : มันเป็นเช่นนี้เองหรือ…เจ็บแทบขาดใจ โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์...

  ระริน...ฉันยินคำสาป ฉันเป็นคนบาปที่ไร้ทางไป นางฟ้าระรินหลับไปแล้ว ในยามดึกดื่นคืนดำ ยินเสียงหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลังจากฉันพูดออกไปมากม...

ทวีปที่สาบสูญ : วินาทีที่ฉันตัดสินใจเป็นครั้งที่สอง โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์...

ระริน... ฉันเสียงเพรียก ความมืดร้องเรียกให้ฉันตามไป ถึงเวลากลางคืนอีกแล้วสินะ...ฉันล้มตัวลงนอน ท้ายทอยสัมผัสพื้น นอนหงายลืมตาดูฝ้าเพดาน ที่บ้านห...

ประกวดเรื่องสั้นทั่วไป : พลาสติก

โดย คนไทยคนที่สอง   ไอ้จ่อย ไอ้จ่อยเป็นคนหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ รูปร่างกำยำผิดกับชื่อของมัน ผิวหนังหยาบกร้านจากการทำงานกรำแดดกรำฝน ใครๆ ที่เดินผ่...

ทวีปที่สาบสูญ : งามผ่องใสดังเทพธิดา โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

  ระริน...ฉันยินคำหล่น ดุจดั่งสายฝนที่พร่างชุ่มใส "เอาละๆ พอแล้ว" เสียงห้ามมาจากคนตัวใหญ่ ทั้งที่ตัวเองก็เพิ่งหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง ข้างน...

เพ็ญศรี เผ่าเหลืองทอง : นักเขียนหญิงในศตวรรษที่ 18 ในมุมมองของ เวอร์จิเนีย วูล์ฟ...

หนังสือ A Room of One's Own หรือในภาคภาษาไทย "ห้องส่วนตัว" สำนวนแปลของ มาลินี แก้วเนตร ซึ่งผู้เขียนขอยกย่องให้เป็นเพชรในวงการนักแปลอีกคนหนึ่งนั้น ห...

ประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ : จันทร์ดวงที่สอง

โดย สมภพ นิลกำแหง ขณะก้าวเข้ามาในโรงแรมสูงตระหง่าน 125 ชั้นแห่งนี้ ผมเอาบัตรเข้าฟังปาฐกถาสำคัญขึ้นมาดูอีกที เพื่อให้แน่ใจว่า ผมไม่ได้มาวันผิด ผมอ่า...

ประกวดเรื่องสั้นทั่วไป : ภาพถ่ายของเธอ

โดย : มุ้งมิ้ง ถุงเท้าย้วย   ผมติดเครื่องเรือเคลื่อนตัวออกจากศาลาท่าน้ำของเรือนมะนิลาในคลองแยกสายหนึ่งเลี้ยวเข้าคลองด่าน บางขุนเทียน แสงแดดยามเย...

ประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ : อมตะ

โดย สุรนาจ สุเมธลักษณ์ ความจริงผมรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นปีที่เท่าไหร่ที่ผมยังมีชีวิตอยู่ อย่าเดาเลย เอาเป็นว่ามันนานแสนนานมาแล้วก็แล้วกัน แต่นั่นแหละนะ...

บทความยอดนิยม