สุโขทัย | กวีกระวาด : ไพบูลย์ วงษ์เทศ

กวีกระวาด | ไพบูลย์ วงษ์เทศ

สุโขทัย

 

ละติจูดเปลี่ยนไปไม่เหมือนเก่า

อยู่กับเงาก็สุขใจไม่เพริดเหลิง

โลกย์ ศีลธรรม ความคิด จิตรื่นเริง

ไม่ค้างเติ่งทุคติคติธรรม

มีสลึงพึงฉลองเป็นสองสลึง

เผลอ-นปุงสกลึงค์-อาจฉาดฉ่ำ

เฉลิมโลกโฉลกกล้าชะตากรรม

แต่บุร่ำนมนานบุราณมา

อดีตเป็นข้อต่ออนาคต

พรุ่งนี้หมดวันนี้มีเป็นผีห่า

ผู้รู้ดีย่อมเป็นผู้รู้วิชา

มีปัญญาดีกว่าทรัพย์ประดับตน

มโนคติมายามิจฉาฉวัด

รำได้สวยแต่มวยวัดฉงายฉงน

เสมอเกลื่อนเสมือนกลองสมองกล

เมื่อเป่ามนต์เทิดเจ้าพ่ออยู่หอกลอง

แกว่าแกหรือว่าข้าดูท่ามั่ว

ตาฝ้ามัวหูบอดใบ้หนอดหน่อง

ถ้าว่าแกก็แล้วไปเมินไม่มอง

ว่าข้าถองสักสองทีไม่มีเคล็ด

ไม่ถึงขัดไม่ถึงยอกแค่หลอกหลอน

เพียงสังหรณ์หื่นเห็บเหาเก็บเห็ด

มโนไม่น้อมหมอบนอบมะเน็ด

อาจถึงเวจมรรคว่ามัคนายก

ประจิมทิศจึงเป็นทิศของมาโนต

ฮุนมาเนตวิเทศโสตสองมาสก

ละติจูดแอทติจูดทูตนรก

เพรียกลามกซกมกกะโหลกกะลา!