กวีกระวาด/จิตฯ คัมภีรภาพ /ฝนฉ่ำบนภูสูง

กวีกระวาด/จิตฯ คัมภีรภาพ

ฝนฉ่ำบนภูสูง

 

เสียงภูฝนเริงระบำดังร่ำก้อง                       ฟ้าครวญครางเป็นทำนองสวรรค์ภาษา

แว่วหวานไหว ไกลใกล้ ในพนา                เสน่หาใจบรรเจิดความเพริศพริ้ง

เมื่อฝนรินพรมพื้นผืนป่าภู                        ให้รับรู้ให้สดับสรรพสิ่ง

ทุกสิ่งอย่างเอื้อเฟื้อกันนั้นคือจริง                เสียงติ๋งติ๋งหยดน้ำรดฉ่ำใจ

เพลงมนตราป่าภูอันตราตรึง                      ขณะหนึ่งเย็นซ่านสะท้านไหว

อ้ำอึ้งบางขณะรหัสนัย                              เสียงหวานใสอึ่งอ่างร้องก้องระงม

เป็นบทเพลงใจคิดค้นเมื่อฝนตก                 เย็นชุ่มฉ่ำของอุทกอันหอมฉม

ยิ่งเพลงภูกู่ก้องต้องสายลม                        วูบวาบพลิ้วพรูพรมเย็นลมเร้า

แหงนมองภูชะโงกง้ำเป็นผางอน               เห็นศิลป์ศาสตร์ของสิงขรกู่ขานเล่า

เขียนบันทึก ภู-ฝน ค้นรูปเงา                     ความรู้สึกของรากเหง้าเล่าผืนภู

สรรพสิ่ง เปิด รับ สรรพสิ่ง                       น้ำหยดติ๋ง หนึ่งขับขาน การเกิดอยู่

เป็นภูเขา แมกไม้ สายลมพรู                     เป็นเสียงกู่น้ำเซาะผาชลาธาร

แล้วเม็ดดินก็แหวกม่านการเกิดก่อ              มวลเมล็ดพันธุ์ก็แตกหน่อยิ่งไพศาล

เสียงอึ่งอ่างขับเสียงร้องก้องกังวาน             ร่วมผสาน ภู ฝน เป็นดนตรี

 

จึงได้รู้ สิ่งนี้ ในสิ่งนั้น                               และสิ่งนั่น ร่วมขยับ ขับดีดสี

สิ่งนี้เกิด สิ่งนั่น นั้นจึงมี                           มโหรีในเอกภาพ…แห่งเอกภพฯ

บทความก่อนหน้านี้เปิดคลิป ‘ทหารอียิปต์’ไม่ยอมตรวจโควิด ต้องส่งจนท.-ตำรวจ ร่วมเจรจากลางโรงแรมดังระยอง
บทความถัดไปเวียดนามเตรียมฟื้นเที่ยวบินพาณิชย์ไปจีน หลังคุมโควิดอยู่