วันพุธที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ.2562

วรรณกรรม - เรื่องสั้น - หนังสือ

ทวีปที่สาบสูญ : เราต่างเดินดินกินข้าวเหมือนกัน โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

นี่มันเวรกรรมแต่ชาติปางไหน ทำให้ถึงจะพยายามหนีไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียว สุดท้าย...ฉันก็วนกลับมาพบหน้าคนอย่างอัมพร คนขี้จุขี้ล่าย ปั้นหน้าแสดงลีลาได้สารพ...

ประกวดเรื่องสั้น : การตายของชายคนหนึ่ง

โดย ไอจิณณ์ 07.00 น. เสียงทำนองเพลงเปิดคลอเบาๆ ไม่อาจทะลุแทรกแซงเสียงพูดคุยของพนักงานร้านออกมาได้ ผมได้ยินประโยคที่พวกเขาพูดคุยกัน ชัดเจนยิ่งกว่...

ทวีปที่สาบสูญ : เพราะกูเคยอ่านกลอนของมึงนั่นแหละ โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

ชั้นบนของห้องแถวตึกแห่งนั้น แลดูซอมซ่อและอุดอู้อยู่ไม่น้อย พ้นหัวมุมบันไดขึ้นไป เป็นประตูทะลุเข้าห้อง พอย่างเท้าถึงก็สัมผัสกับคราบฝุ่นหนาเตอะ แดดสาดจ้...

ประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ : นิพพานจักร

โดย วิวรรธน์ชัย วันหนึ่งเมื่อ 5 ปีก่อน ผมจ้องมองโฆษณาบนหน้าเว็บไซต์บริษัท ดิออจี้ส์ (The Orgies) แล้วก็ต้องทึ่งในความรู้ด้านภาษาของผู้ที่คิดชื่อบริ...

ทวีปที่สาบสูญ : สำหรับคนอื่น โลกอาจมีมุมเป็นสรวงสวรรค์ โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิ...

ฉันเห็นแผ่นป้ายกระดาษนั้นก่อนอย่างอื่น แม้มันจะดูขาดวิ่นรุ่งริ่ง เปรอะเปื้อนขี้ฝุ่นขี้มือเต็มที ตัวหนังสือสองสามแถวนั้นอีก ราวจะกระโจนเข้ามาจนเต็มตา ...

ทวีปที่สาบสูญ : ทุกถนนหมื่นสาย โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

ระริน...ถ้ายินเสียงเพรียก หัวใจฉันเรียกชื่อเธอเสมอ หากฉันสามารถล่วงรู้ได้ว่า เมื่อเราเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ แล้วจะได้เจออะไร...ถ้าเพียงแต่เราจะรู้ อ...

ประกวดเรื่องสั้นทั่วไป : ศพ

โดย : วิทยากร โสวัตร ผมต้องใช้เวลาอยู่ที่วัดบ้านเกิด 3 วันเพื่อจดรายชื่อคนตายที่กำแพงหน้าวัดฝีมือช่างญวนซึ่งเก่าแก่เคียงคู่ทิวแถวต้นตาลซึ่งคนอายุ 7...

ประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ : I.X.I.O.N Loop

โดย : เวิ้งหมาบ้า I.X.I.O.N #21987938729 แสงสว่างคว้านแทงเข้ามาในดวงตาของเขาประดุจแหลนหลาวยาวและคม เขาหรี่ตาลง ส่งเสียงครางออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้...

ทวีปที่สาบสูญ : เมื่ออามินลุกขึ้น โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

ระริน...ได้ยินหรือเปล่า บทเพลงฤดูหนาว ขับขานล่องไหล วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และแม้จะตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง ฉันก็อยากเรียกมันว่า เวลาที่ดีที่สุดครั้ง...

ประกวดเรื่องสั้นทั่วไป : ผู้โดยสาร กับ การยอมจำนน

โดย คำลั่น จันทนง เสียงกระแทกกระทั้นที่ดังติดต่อกันมาเป็นชั่วโมง ตามจังหวะของล้อเหล็กที่บดลงบนรอยต่อของรางเหล็กนั้น ยังคงดังอยู่เหมือนเดิม มันเขย่า...

ทวีปที่สาบสูญ : ในโลกแสนเศร้าใบนี้ โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

ระริน...ฉันยินเสียงฉัน เฝ้าพร่ำรำพัน ฉันปรารถนา นางปันกลับมาอยู่บ้านแล้ว ในสภาพกึ่งซากในสายตาของทุกคน ยกเว้นเพียงอามินเท่านั้นที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู...

ทวีปที่สาบสูญ : ตอนที่ฉันอายุได้สิบห้าปี โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์

ระริน... ฉันยินบทเพลง ร้อนเร่าบรรเลงจนฉันสั่นไหว ผีเสื้อตัวนั้น กระพือปีกแผ่วเบาลงเกาะบนขอบหน้าต่าง ฉันยังจำได้อยู่เลย กับแสงจางๆ ของตะวันครั้งนั้...

บทความยอดนิยม