“ลุลา” เปิดใจในการไปเล่นคอนเสิร์ตตามผับ มีทั้งมาจับ ทั้งบังคับดื่ม และอื่นๆอีกมากมาย

ใจเขาใจเรา เรื่องเล่าและขอร้องของ “ลุลา”

เบื้องหน้าบนเวทีคอนเสิร์ตที่เราเห็น ร้อยทั้งร้อยจะเป็นภาพของนักร้องที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ร้องเพลงไป ขณะเดียวกันก็พยายามเอ็นเตอร์เทนคนฟังให้แฮปปี้ มีความสุขไป

แต่ขอบอกว่านั่นไม่ใช่ความเป็นจริง หรือสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ระหว่างที่พวกเขาอยู่บนเวที ตอนที่รับงานไปโชว์ตัวและร้องเพลงตามสถานที่ต่างๆ

เรื่องนี้ กันยารัตน์ ติยะพรไชย หรือที่คนฟังคุ้นเคยในนามลุลา นักร้องซึ่งมีเสียงเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ยืนยันได้

โดยเจ้าตัวบอกเลย แบบชัดๆ ว่า ตลอดระยะเวลา 10 กว่าปีที่อยู่ในวงการนี้ ขึ้นเวทีแสดงมาแล้วหลายต่อหลายเวที ได้ “เจอหลายอย่างค่ะ” ขณะเดียวกันบางอย่างที่ไม่ได้เจอกับตัวเองเองก็ยังมีเพื่อนพ้องน้องพี่เล่าให้ฟังตลอดๆ จนสามารถบอกได้เลยว่า เรื่องไม่น่าเกิด แต่ก็เกิดในช่วงของการแสดงคอนเสิร์ต สำหรับศิลปินซึ่งเป็นเพศหญิงแล้ว “การลวนลามถือเป็นเรื่องอันดับหนึ่ง”

เธอเองก็เคยเจอ

รายละเอียดของเหตุการณ์ครั้งหนึ่งซึ่งเธอยกมาเล่า ก็คือคราวที่ไปแสดงในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง ซึ่งแม้จะพยายามระมัดระวังแล้ว แต่ก็ไม่รอด

“เวลาเดินเข้าไปในผับ สถานที่บันเทิงที่มีคนเยอะ ไม่รู้คนอื่นทำไง แต่เราจะกอดอกไว้ก่อน”

แต่ “พอเรากอดอก ข้างหลังก็จะโดน โดนจับก้น”

อย่างไรก็ดี เรื่อง “โดนจับ” นี้ อย่าว่าแต่ศิลปินหญิงเลยที่เจอ เพราะลุลาบอกว่าเท่าที่ได้ยินมาคือ ศิลปินชายเองก็ไม่รอด เพียงแต่จุดที่โดนจับนั้นแตกต่างออกไป โดยศิลปินชายจะโดนข้างหน้า บริเวณช่วงล่าง

“อันนี้ได้ยินบ่อย จะโดนบ่อยมาก”

เนื่องจากแม้ทุกงานจะมีการ์ดคอยดูแล แต่บางครั้งเหล่าการ์ดก็รับหลายมืออันยื่นมาในหลากหลายทิศทางไม่ไหว

อย่างไรก็ตาม เมื่อมีประสบการณ์จริงอันไม่น่าเจอดังว่าแล้ว เธอก็มีการปรับตัวจนพูดได้ว่า “หลังๆ ดีขึ้นเยอะ”

“เพราะพอเรารู้ ก็จะป้องกัน มีคนประกบหน้า ประกบหลัง ใครยื่นมือมาเขาจะพยายามปัดออก”

อย่างไรก็ดี บางครั้งเธอก็ต้องช่วยตัวเอง อย่างเช่นตอนที่มีการมาถ่ายรูปด้วย

“ถ้าถ่ายรูปตัวต่อตัว นั่นเราต้องพูด เพราะถ้าเป็นผู้ชายบางคนที่พอจะถ่ายปุ๊บ มือจะเข้าข้างหลัง เราก็จะอุ๊ย! ขอโทษค่ะ ห้ามจับ ห้ามโดนตัว หรือจะพูดแบบตลกๆ ไป ถ้าพี่ยืนตรงนี้ หนูรับไม่ไหวเลย โอ๊ย! หายใจรดต้นคอเลย อะไรแบบนี้”

เรื่องพยายามจับ พยายามโดนตัวนั้น ลุลาบอกว่า จากคนที่เป็นเพศหญิงด้วยกันเอง เธอก็เคยเจอ โดยส่วนใหญ่เป็นพวกกรึ่มได้ที่ มีแอลกอฮอล์อยู่ในสายเลือดพอประมาณ ซึ่งที่เคยเจอมานั้น มีทั้งที่บอกก่อน ขอก่อนว่า “ขอหอมแก้มได้ไหมคะ” กับพวกที่ไม่พูดพร่ำทำเพลง “ก็จะดึงเราไปจูบ” ซึ่งประเภทหลังนี้เคยเจอมา 2-3 ครั้ง

“เราก็พูดติดตลกไป ว่าไม่ได้จริงๆ ค่ะ ชอบผู้ชาย”

“แล้วบางทีจะมีคนบังคับให้ดื่ม ซึ่งเราไม่ดื่มขณะทำงาน ก็ต้องหาวิธีหลอกล่อ”

และ “ส่วนมากความตลกจะทำให้เอาตัวรอดไปได้” บอกพลางยิ้ม

อย่างไรก็ดี มีเหมือนกันที่เอาตัวไม่รอด แล้วร้องไห้ทันทีที่โดน คือตอนที่อยู่ดีๆ ก็มีคนสาดเหล้าใส่

“ตอนนั้นเดินลงมาจากเวที เป็นงานที่ไปฟีเจอริ่งกับศิลปินร็อกคนหนึ่ง เขาก็เดินเข้ามาเฉียด แล้วสาดเหล้าใส่เพราะเมา อันนั้นเราร้องไห้เลย รู้สึกว่ามันโหดร้ายเกินไป งงว่า เอ๊ะ! นี่ฉันอยู่ที่ไหน ฉันทำอะไรอยู่”

ยังดีที่ทีมงานมาช่วยจัดการเคลียร์ให้ภายหลัง และเขาคนนั้นก็มาขอโทษ

เรื่องคนฟังตีกัน ก็อย่านึกเชียวว่าคนร้องเพลงเย็นๆ แบบเธอจะไม่เจอ เพราะมีจ้าาาาาา โดยลุลาเล่าว่า วันนั้นคิวของเธอคือเล่นต่อจากศิลปินชายคนหนึ่ง ซึ่งระหว่างที่เขาแสดง คนฟังก็มีการต่อสู้กันด้านล่าง มีการชักมีดมาแทงใส่ ทำให้คอนเสิร์ตต้องหยุดชะงัก จนเคลียร์ทุกอย่างให้สงบนั่นละ เธอจึงขึ้นเวที

“แล้วพอเราร้องทะเลสีดำ เขาก็ตีกันต่อ”

ถ้าให้ประเมิน เธอก็บอกยิ้มๆ ว่า อาจเพราะพอเป็นเพลงช้าก็ทำให้มีเวลามองหน้ากันเยอะ

“เหมือนมันเงียบอ่ะ ไม่มีให้เย้ๆ แล้วพอเห็นไอ้นี่มันมองหน้าเว้ย ก็ต่อยกัน ตีกัน เราก็จะบอกว่าหยุดๆ ไม่ร้อง ถ้าไม่เลิกตี ไม่ร้องต่อ เหมือนคุณครูน่ะ”

เหตุการณ์ต่างๆ นานาที่เล่ามาเหล่านั้น ลุลาบอกว่า ทุกครั้งที่เจอ เธอจะกลับบ้านด้วยความเศร้า

“ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น” คือสิ่งที่ถามตัวเองซ้ำๆ

“เรารู้สึกว่าแวลู่ของศิลปินมันลดลงเยอะ เยอะจนบางทีก็ใจหาย”

หากกระนั้น ณ ตอนนี้ยังพอจะทำใจยอมรับได้ ว่า “มันเป็นส่วนหนึ่งในอาชีพ ต้องทำความเข้าใจ และเดินหน้าต่อไป”

เดินไปด้วยความระมัดระวัง ทั้งในส่วนตัวเอง รวมถึงมีทีมงานที่คอยดูแลป้องกัน

สำหรับกับแฟนๆ ซึ่งฟังเพลง ลุลาบอกว่าสิ่งหนึ่งที่เธออยากสื่อสารกับพวกเขาเหล่านั้น คืออยากให้ให้เกียรติกันและกัน

“เราให้เกียรติเขา เขาให้เกียรติเรา ปัญหาตรงนี้ก็จะดีขึ้น”

“ถ้านึกถึงใจเขา ใจเรา”

บทความก่อนหน้านี้สิ่งที่คุณอาจไม่รู้มาก่อน เกี่ยวกับวิถีชีวิตอินดี้ของผู้ชื่นชอบการขี่มอเตอร์ไซค์ (ตรวจสอบข้อมูล) ไปจนตะวันตกดิน
บทความถัดไปฟ้า พูลวรลักษณ์ | a touch of zen