ชะแรกถา | ไพบูลย์ วงษ์เทศ

ชะแรกถา | ไพบูลย์ วงษ์เทศ

 

มีเวลาเหลือน้อยในโลกร้อน

ไม่อาจรู้วันจรจากโลกหล้า

อนิจจังสังขารกาลเวลา

ที่เคยกล้าก็ไม่กล้าระมัดระวัง

จะลื่นล้มในห้องน้ำจะสำลัก

ผีจะผลักภูตจะปลุกปล้ำลุกนั่ง

ตับยังดีปอดแย่อิ่มแปล้ยัง

สะตุ้งสตังค์สติสะตอกะลอจี๊

กะโหลกกะลาปปากะญอทั้งหน่อไม้

กระแอมกระไอเอ็ดอึงอึ้งกิมกี่

กี่กัปป์กัลป์พันทิวาหมื่นราตรี

แม้โก๊ะตี๋กี๋โก๋ยันโกเต๊กซ์

สรรพสิ่งเปลี่ยนปรับขยับโขยก

ทั้งรักสุขทุกข์โศกเทมาเส็ก

ดูไบดูหลายใบและไคเภ็ก

ข้ามช่องเม็กมุกดาหารหาญทะนง

โดยครรลองคลองธรรมกินน้ำลึก

สะดุ้งตื่นตอนดึกดึกนั่งหยิบหย่ง

กินยาธาตุธาตุไม่ย่อยไม่ปล่อยปลง

ย่อมเง็งงงงงงุนคิดครุ่นไป

ตั้งสติตริตรองสองสเต็ป

ตรงตะเข็บรอยต่อเป็นข้อใหญ่

ยังหยัดอยู่สู้โรคเศร้าโศกไย

ไข้ก็ตายไม่ไข้ก็มรณา

มีเวลาเหลือเท่าไรไม่อาจรู้

พิศดูกำหนัดกำหนดตั้งงดด่า

แม้งดเชื่อเยื่อทวงภาพลวงตา

งดงามว่าหมดจดงดสิคุณ! •