เข้าใกล้

พิชัย แก้ววิชิต

ผมก้าวเท้าออกจากบ้านในตอนบ่าย ตั้งใจไว้อย่างใจเย็น กับการออกไปถ่ายภาพเหมือนเช่นเคย และดูจะปกติดี หากแต่มันเป็นวันที่รังสีความร้อนจากนอกโลกของดวงอาทิตย์แผดเผาจนเกินทน ผมจึงเปลี่ยนแผน โดยเลื่อนเวลาให้คล้อยเย็นกว่านี้อีกสักหน่อย ชีวิตในเมืองนั้นห่างไกลจากป่าเขาลำเนาไพรและความร่มรื่นตามธรรมชาติ แต่ยังดีที่มีพื้นสวนสาธารณะไว้เป็นที่พึ่งในยามที่ชีวิตต้องการธรรมชาติ

ผมการเดินตากแดดไม่นานนัก ก็มองเห็นความร่มรื่นของต้นไม้ เป็นทิวแถวอยู่ตรงหน้าไม่ไกลมากนัก ผมข้ามถนน มันเป็นการหนีร้อนมาพึ่งเย็นด้วยเหงื่อที่ชุ่มตัว ไว้รอให้แดดร่มกว่านี้ค่อยออกเดินไปถ่ายภาพตามที่ตั้งใจไว้ แต่ตอนนี้ทำใด้เพียงรอเวลายืนหลบอยู่ในร่มใต้ต้นไม้ ยืนนานไปก็นั่ง นั่งนานไปก็กลับลุกขึ้นและมายืนอีก ผมเดินย้ายจากต้นไม่ต้นนั้น เปลี่ยนมาเป็นต้นนี้

จากนั้นไม่นานผมก็เริ่มเดินวนไปเรื่อย ทั่วสวนสาธารณะ

ระยะการมองมีผลกับสิ่งที่เห็น ภาพจากความทรงจำดูจะไม่จริงไปทั้งหมด เพราะทุกๆ ระยะมีเรื่องราวของมัน และมักจะมีภาพใหม่ๆ จากสิ่งเดิมๆ เสมอ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกมองสิ่งนั้นๆ จากระยะใด จะมองจากมุมใกล้แค่ไหน หรือจะมองไกลเพียงใด ทั้งหมดคือสิ่งที่เราจะได้เห็น / เทคนิค : F4.5 1/125s ISO400 / สถานที่ : สวนรถไฟ กรุงเทพฯ

ด้วยความที่อยู่ใกล้ต้นไม้ใบหญ้า อารมณ์ก็เริ่มเปลี่ยนไปกับบรรยากาศ ผมเริ่มมองต้นไม้ใกล้เข้า และมองในระยะที่ใกล้เข้าไปอีกกับใบไม้ที่อยู่ตรงหน้า เป็นการมองในระยะที่ใกล้กว่าที่เคย จนได้เห็นสีสันและริ้วลายของใบไม้ ต่างออกไปจากระยะที่ผมเคยมองด้วยความเคยชิน

แสงแดดสาดส่องลงมายังใบไม้ไม่ถ้วนทั่ว เงาจากการทับซ้อนของใบไม้สองใบ เกิดเป็นสีสันแปลกตาจากมุมที่ไม่เคยมอง ถึงตอนนี้แม้จะสมควรแก่เวลาแล้วที่จะต้องออกจากสวนสาธารณะแห่งนี้ เพื่อเดินถ่ายภาพในแบบที่ตั้งใจในตอนแรก

การเข้าใกล้ใบไม้ทำให้ผมเปลี่ยนใจ ผมแหงนหน้ามองใบไม้ใบแล้วใบเล่า จากต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง มันทำให้ผมสนุกกับการได้ “เห็นสิ่งใหม่จากใบไม้ใบเดิม”

ระยะการมองมีผลกับสิ่งที่เห็น ภาพจากความทรงจำดูจะไม่จริงไปทั้งหมด เพราะทุกๆ ระยะมีเรื่องราวของมัน และมักจะมีภาพใหม่ๆ จากสิ่งเดิมๆ เสมอ ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกจะมองสิ่งนั้นๆ จากระยะใด จะมองจากมุมใกล้แค่ไหน หรือจะไกลเพียงใด ทั้งหมดคือสิ่งที่เราจะได้เห็น และอาจเลือกที่จะตัดสินสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จากภาพที่ได้ กับระยะที่เราเคยชิน และมันอาจเป็นได้มากกว่าภาพจำในแบบที่เราเข้าใจ

กับระยะของความเข้าใจยิ่งใกล้ย่อมยิ่งดี กับการได้เห็นใจซึ่งกัน เข้าใกล้เพื่อที่จะเห็นภาพลักษณ์ภายในของใครบางคนได้ชัดเจนที่สุด คงต้องละไว้จากการมองกันจากคำบอกเล่า และมองให้ใกล้เข้าด้วยตาตัวเอง เพื่อความเข้าใจในแบบที่ไม่ห่างไกลจากระยะของความเป็นจริงจากสิ่งที่ได้เห็น

ขอบคุณมากมายครับ •

 

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต