240

พิชัย แก้ววิชิต

ในวันที่เกือบจะยอมแพ้แล้วกับชะตากรรม กับความจนตรอกที่มีอยู่จริง การแสร้งสู้ไม่ได้ช่วยบรรเทา ในวันที่สติมีมากกว่าสตางค์ในชีวิต บทเพลงโฆษณาจากทีวี ปลุกเร้ากระตุ้นเตือนให้ลุกขึ้นยืนเพื่อโอกาสของความอยู่รอด กับก้าวเดินแห่งความหวังมุ่งตรงไปยังกางเกางยีนส์ตัวเก่าที่ห้อยอยู่ตรงราวระเบียงมานานแรมเดือน

มือน้อยๆ ค่อยๆ ล้วงลึกลุ้นเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหาเงินยังชีพ และในที่สุดกับโชคชะตาที่ห้อยแขวนไว้

“เพราะความโหดร้ายไม่อาจจะกลืนกินโลกได้ทั้งใบ” กับ “เงินสองร้อยสี่สิบบาทคือราคาของความโชคดี” ที่ทำให้ภาคส่วนของชีวิตน้อยๆ “ในวันร้ายๆ ยังคงมีเรื่องราวดีๆ” เรื่องราวบางช่วงบางตอนของชีวิตที่ไม่อยากเล่าให้ใครอ่าน แต่ความไม่สมบูรณ์แบบของชีวิตย่อมสวยงามอยู่บ้างในแบบที่มันเป็น

“ยังคงมีทางเลือกให้ได้รอด” ถ้าไม่หมดใจ และมีเหลือเผื่อไว้ให้มากๆ กับความหมายของคำว่า “ยังคงมี” กับชีวิตในแบบที่คิดว่าแพ้ แต่มันก็ “ยังคงมีลมหายใจ” แม้อากาศที่ใช้จะมีฝุ่น PM 2.5 ปนมามากบ้างน้อยบ้าง

แต่ในท้ายที่สุดก็ “ยังคงมีหน้ากากอนามัย” ที่หาซื้อได้ถ้วนหน้าตามร้านค้าทั่วไป

“เพราะความโหดร้ายไม่อาจจะกลืนกินโลกได้ทั้งใบ” กับ “เงินสองร้อยสี่สิบบาทคือราคาของความโชคดี” ที่ทำให้ภาคส่วนของชีวิตน้อยๆ “ในวันร้ายๆ ยังคงมีเรื่องราวดีๆ” เรื่องราวบางช่วงบางตอนของชีวิตที่ไม่อยากเล่าให้ใครอ่าน แต่ความไม่สมบูรณ์แบบของชีวิตย่อมสวยงามอยู่บ้างในแบบที่มันเป็น / เทคนิค : F.11 1/500 ISO200 / สถานที่ : สวนรถไฟ กรุงเทพฯ

“ชีวิตในแบบธรรมดายังคงมีหวัง” และอาจจะมีบ้างกับการเหนือระดับชีวิตขึ้นไปอีกขั้น ที่จะอยู่ใช้ชีวิตในแบบไม่มีหวัง ใครจะหวังหรือเลิกหวัง คำตอบและตัวเลือกคงขึ้นอยู่กับความพอใจ กับการแสวงหาความเบิกบานใจของแต่ละคน และไม่สายไปที่จะ “ยังคงเปิดโอกาสให้ตัวเอง” ได้เห็นอะไรอีกมายมากบนโลกใบนี้

กับสิ่งที่จะทำให้เราได้เลือก ที่จะรู้ จากสิ่งที่ไม่เคยมอง และเลือกแล้วที่จะเข้าไปสัมผัสกับสิ่งเหล่านั้นผ่านการมองโลกด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปกับ “โอกาสที่เราจะยังคงมีอยู่”

เราจะยังคงมีเวลาทบทวนสิ่งที่ผ่านมา และจะไม่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับรถเมล์ไม่ยอมจอดป้าย ละทิ้งความหวังของผู้คนที่เฝ้ารอคอยด้วยสายตาปริบๆ เราจะยังคงมีเหตุผลดีๆ ที่จะให้อภัย แม้อาจจะไร้สูตรคำนวณหาเหตุผลของสิ่งที่เรียกว่ารัก

“เพราะเรายังคงมีลมหายใจเป็นของตัวเอง” และจะยังคงมีอีกมากมายหลายสิ่งที่ไม่ได้หายสาบสูญไปไหน เวลาของเรา โอกาสของเรา ชีวิตของเรา อิสระของเรา และอีกสิ่งที่ยังคงมีคือ ความเป็นเขาและใครอีกหลายคนที่อยู่ร่วมกันกับเรา “เราจะยังคงไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล” และเรายังคงสุขและทุกข์ท่ามกลางโอกาสและความหวัง และยังคงมีเหมือนกันในความเป็นมนุษย์ ที่รู้จักให้เกียรติซึ่งกัน

จากเรื่องราวปาฏิหาริย์ด้านการเงินส่วนบุคคลในแบบลุ้นระทึก และกับบทจบท้ายปลายเรื่องของการอยู่ร่วมกันอย่างมีเกียรติจากการให้เกียรติ แม้ไม่ข้องแต่ก็เกี่ยว เพราะเรื่องปากท้องและความรักยังคงมีคุณต่อชีวิตเสมอมาและตลอดไป

ขอบคุณมากมายครับ

 

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต